Adieu Swanenburghshofje!

Donderdag nam ik na vijfenhalf jaar afscheid van ’t Swanenburghshofje, SchuldHulpMaatje en alle externe collega’s uit het Goudse. Het was een hartverwarmend afscheid. Mijn werk bij ’t Swanenburghshofje was zeer afwisselend en ik heb alle vrijheid gekregen om de functie naar eigen inzicht in te vullen. Voor mij was het werken met vrijwilligers nieuw en ik ben onder de indruk geraakt hoe zij zich inzetten voor mensen die -vaak- in diepe problemen verkeren. Toen ik spreekuur bij de Voedselbank hield, kon een cliënt van Schuldhulpmaatje er maar niet uit dat iemand in zijn vrije tijd zich met zijn financiële shit wilde bezighouden. En toen een bewoner na een jaar een eigen woning kreeg schreef hij: “Dank voor jullie goede zorgen. Zonder jullie was ik nergens meer”

Het hofje biedt iets heel basaals: namelijk een dak boven je hoofd als je geen huis hebt. Een mogelijkheid om een jaar lang je leven op de rit te krijgen en integere gesprekspartners om je doen en laten te overdenken. Een life-event gaat niet zelden gepaard met financiële problemen. Daarom zijn er die deskundige en aardige schuldhulpmaatjes die daarin ondersteunen.

Het was voor mij voor het eerst dat ik in een christelijke organisatie werkte, en ik had aanvankelijk twijfels of ik –als vrijzinnige- wel in een dergelijke setting paste. Niets is minder waar. Ik heb de interkerkelijkheid als verrijkend ervaren. En wat bleek; in het hofje ging het niet over theologie maar over handen uit de mouwen. Het ging niet over bekeren maar inspireren. En iedere vergadering beginnen met bezinning ben ik gaan waarderen. Voordat je aan het werk gaat met elkaar delen waarom je doet wat je doet. Een stukje uit de krant, uit de Bijbel, een gedicht of een citaat. Dat zouden meer mensen moeten doen!

Onderstaand gedicht van Vaclav Havel heb ik regelmatig gelezen als opening en zegt iets over de bezieling die ik de afgelopen jaren heb mogen ervaren:

Diep in onszelf dragen wij hoop;

Als dat niet het geval is,

is er geen hoop.

 

Hoop is een kwaliteit van de ziel

en hangt niet af van wat er in de wereld gebeurt.

Hoop is niet

voorspellen of vooruitzien.

Het is een gerichtheid van de geest,

een gerichtheid van het hart,

verankerd voorbij de horizon.

Hoop in deze diepe en krachtige betekenis

is niet hetzelfde als vreugde omdat alles goed gaat,

of bereidheid je in te zetten voor wat succes heeft.

Hoop

is ergens voor werken

omdat het goed is,

niet omdat het kans van slagen heeft.

Hoop is niet hetzelfde als optimisme;
evenmin de overtuiging dat iets goed zal aflopen.


Het is de zekerheid
 dat iets zinvol is
 onafhankelijk van de afloop,
 onafhankelijk van het resultaat.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

4 reacties op “Adieu Swanenburghshofje!

  1. Fijn dat je een passend afscheid hebt gehad van een tijd waarin je je met hart en ziel voor je medemens hebt ingezet.
    Prachtig gedicht!
    Nu op naar een nieuw hoofdstuk. Ik wens je heel veel succes en ben benieuwd naar je verhalen.

  2. Adieu en op naar een nieuwe fase. Wat een mooi artikel en prachtig gedicht over hoop. Hoop is ook de vogel die zingt wanneer het nog nacht is omdat de morgen zal aanbreken. En dat gedicht ga ik even overschrijven….
    Fijne kerstdagen!

  3. Lieve Mirjam,
    Ook ik kreeg te horen dat je stopte bij het Swanenburghshofje. Voor mij en de kinderen heb je veel betekend!! Toen maar nu nog! Veel succes met de nieuwe baan en misschien kom ik je nog eens tegen 😉

    Liefs,

    Willemijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *