Allerzielen

Een goede katholieke traditie is om op Allerzielen, 2 november, de doden te gedenken. Vorige week donderdag was er een herdenkingsbijeenkomst in het ene huis waar ik werk, en vanmiddag in het andere verpleeghuis. De namen van de overledenen worden genoemd, er worden rozen in een vaas geplaatst en lichtjes aangestoken. Ik mocht de bijeenkomst inhoud geven door mooie gedichten uit te kiezen en muziek. Spannend vond ik het, zo de eerste keer. Zorgvuldigheid en ingetogenheid zijn niet mijn beste eigenschappen. Maar het was erg mooi, en het geeft veel voldoening om dit met elkaar te doen; de medewerkers van de zorg, managers, vrijwilligers en bewoners.

Terwijl de pianist het Taizé-lied “Als alles duister is” speelde kwamen familieleden naar voren om een kaarsje voor hun dierbare aan te steken. Er was niets afgesproken maar als vanzelf werd er een kruis gelegd van waxinelichtjes. Het ontroerde me een beetje dat het symbool zomaar ontstond. Een collega vertelde mij dat hij in het kruis een verwijzing zag naar alle horizontale relaties (de relaties tussen mensen) en de verticale lijn te zien als de relatie tot het transcendente. Zonder dat de bijeenkomst religieus was waren beiden voelbaar. Bij het noemen van de namen, las ik het volgende gedicht van Wibe Veenbaas:

Waarom hebben alle dingen een naam?

Vroeg het meisje aan de meester

Het was even stil

En hij antwoordde

Wat een mooie vraag!

Je naam heb je van je ouders gekregen

Omdat je een naam hebt, kan ik je roepen

En als ik je roep, kun je bij me komen

En als je komt, kan ik je vasthouden

En als ik je vastpak, kan ik je loslaten.

 

 

3 reacties op “Allerzielen

  1. Die laatste regel, prachtig. Want dat is waar het leven keer op keer een uitdaging van maakt voor mij.. het loslaten.

  2. Mirjam,het gedicht door jou verwoord, heeft mij geraakt en ontroerd !
    Dank je wel.

    Truus

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *