Au clair de la lune

Gisteren thuisgekomen na vijf heerlijke dagen Oerol. Ook dit jaar weer prachtige, schurende en ontroerende voorstellingen, leuke verwachte en onverwachte ontmoetingen, een harde wind, felle zon en.. volle maan! Iedere avond na een late voorstelling fietsen we terug ‘au clair de la lune’.

Maandagavond namen we plaats in het kerkje van Midsland. Boven ons  het indrukwekkende kunstwerk van de Britse kunstenaar Luke Jerram; een perfect lijkende maan met een diameter van 7 meter. Op deze ‘maan-dagnacht’ van kunst en wetenschap hoorden we colleges, bespiegelingen en liedjes over de maan.

Prof. dr. Heine Falcke is hoogleraar astrofysica aan de Radboud Universiteit (en religieus!) Hoewel alle colleges -voor een alfa als ik- nogal ‘bèta’ waren, zijn een aantal dingen uit zijn betoog me bijgebleven. Al eeuwenlang fascineert en inspireert de maan mensen. Het is het enige hemellichaam die we zo goed met het blote oog kunnen zien. Je kunt zelfs de structuur van de maan zien; kraters, schaduwplekken. De maan spreekt tot de verbeelding. Er zweven meer manen in ons zonnestelsel, maar onze maan is de trouwe metgezel van de aarde. Hij draait om onze aarde heen. En. ..hij beschermt onze planeet tegen kometen en ander losvliegend onheil.

Het is dus niet zo gek dat de maan voelt–althans zo ervaar ik het- als een troostende en geruststellende aanwezigheid. Waar je ook bent op aarde, de maan is altijd dezelfde. Hij (of zij) reist met je mee en schijnt je bij. Zij beschermt onze kwetsbare planeet met alle leven erop door haar vaste baan rond de aarde. En bij het licht van de maan ziet alles er anders uit.

Ook bezochten we de prachtige voorstelling Kopland van PeerGrouP en Gouden Haas. De melancholieke gedichten van Rutger Kopland op een koptelefoon, wij zittend op een klapstoeltje met als decor een prachtige wolkenlucht en een heuvel. Twee acteurs en een glazen kas. Ik vond het schitterend.

De dichter en psychiater Kopland werd geïnspireerd door het landschap en de natuur. Hij dichtte over het maanlicht:

Grasveld in het maanlicht

Je raapt een pop uit het gras

maar je weet niet welk verdriet

het was dat je terugvindt

 

de maan doet wat hij wil

hij beduimelt het kleine

landschap in de zandbak

geel als een prent

bij je grootmoeder

hij zet een schilderachtig

speelgoed-paard in galop

over de prairie.

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedInEmail this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *