Allerzielen

Een goede katholieke traditie is om op Allerzielen, 2 november, de doden te gedenken. Vorige week donderdag was er een herdenkingsbijeenkomst in het ene huis waar ik werk, en vanmiddag in het andere verpleeghuis. De namen van de overledenen worden genoemd, er worden rozen in een vaas geplaatst en lichtjes aangestoken. Ik mocht de bijeenkomst inhoud geven door mooie gedichten uit te kiezen en muziek. Spannend vond ik het, zo de eerste keer. Zorgvuldigheid en ingetogenheid zijn niet mijn beste eigenschappen. Maar het was erg mooi, en het geeft veel voldoening om dit met elkaar te doen; de medewerkers van de zorg, managers, vrijwilligers en bewoners.

Terwijl de pianist het Taizé-lied “Als alles duister is” speelde kwamen familieleden naar voren om een kaarsje voor hun dierbare aan te steken. Er was niets afgesproken maar als vanzelf werd er een kruis gelegd van waxinelichtjes. Het ontroerde me een beetje dat het symbool zomaar ontstond. Een collega vertelde mij dat hij in het kruis een verwijzing zag naar alle horizontale relaties (de relaties tussen mensen) en de verticale lijn te zien als de relatie tot het transcendente. Zonder dat de bijeenkomst religieus was waren beiden voelbaar. Bij het noemen van de namen, las ik het volgende gedicht van Wibe Veenbaas:

Waarom hebben alle dingen een naam?

Vroeg het meisje aan de meester

Het was even stil

En hij antwoordde

Wat een mooie vraag!

Je naam heb je van je ouders gekregen

Omdat je een naam hebt, kan ik je roepen

En als ik je roep, kun je bij me komen

En als je komt, kan ik je vasthouden

En als ik je vastpak, kan ik je loslaten.

 

 

Maria by Callas

Marien en ik delen de liefde voor biografieën en muziekdocumentaires. Zaterdag zagen we de film over Maria Callas. Deze operazangeres voldeed aan alle criteria om icoon te worden. Haar bijnaam was dan ook la Divina ‘de goddelijke’. Ze was een groot zangeres en had een weergaloos acteertalent (‘ze vrat haar publiek op’ aldus Trouw journalist Peter van der Lint). Ze trok massa’s publiek die haar aanbaden. Tegelijkertijd waren er mensen die speciaal naar haar concert kwamen om boe te roepen. Ze was mooi, maar meer nog was ze charismatisch en grillig. De roddelpers kon geen genoeg krijgen van haar privé-leven. Met name haar liefdesrelatie met miljonair Aristoteles Onassis sprak tot de verbeelding. Hij kwetste haar diep door met weduwe Jacky Kennedy te trouwen. Ze leed aan ernstige depressies en angsten. Ze stierf jong –zoals een goed icoon betaamd- in 1977 op 53-jarige leeftijd in Parijs. Eenzaam en uitgeblust.

Maria by Callas is een mooie documentaire waarin Maria Callas steeds zelf aan het woord is middels interviews, beeldmateriaal en brieven. Het is eigenlijk erg verdrietig om te zien hoe ze worstelt met het leven, verscheurd tussen haar eigen verlangens (een gezin, liefde en genegenheid) en haar bestemming (operazangeres worden). Die bestemming had haar moeder voor haar bedacht.

“Ik wil graag Maria zijn, maar er wordt van me verwacht dat ik Callas ben”, zegt ze. “Dus ik probeer ze zoveel mogelijk allebei te zijn. Ik denk dat ze naast elkaar bestaan, want Callas is ooit Maria geweest.

Ik bleef achter met het besef dat het haar niet gelukt is die beide rollen te integreren. Het holde haar uit om icoon te zijn, aan de verwachtingen van haar omgeving te voldoen, haar status van superster vol te blijven houden. Zoals het ook Michael Jackson verging, Elvis Presley, Amy Winehouse en vele anderen. Het is eenzaam aan de top.

https://www.youtube.com/watch?v=-hCTXVayUlA

 

Ik voel me groen

De afgelopen maanden kwam het er niet van om een stukje te schrijven voor mijn blog. Niet dat er niets te vertellen viel, we zijn verhuisd, ik heb mooie dingen op het werk meegemaakt, boeiende mensen ontmoet, een aantal mooie boeken gelezen. Misschien was er juist wel heel veel, teveel om een kort stukje over te schrijven.

Afgelopen week fietste ik door het prachtige nazomer-weer van Hillegersberg naar Ommoord en overviel mij een gevoel van schoonheid en verwondering. Je kunt je ineens weer bewust zijn van de schoonheid van de bomen, van de wolken, van het wonder dat je lichaam zich kan voortbewegen op een fiets..Ik moest denken aan de dichtregels van K. Schippers ‘Als je goed om je heen kijkt zie je dat alles gekleurd is’ 

Ieder nieuw jaar, in januari spreek ik met vrienden een woord af voor het nieuwe jaar. Geen goede voornemens,- die strandden toch meestal half februari- maar 1 woord waar je aandacht aan wilt besteden, of waar je naar streeft. Mijn woord voor dit jaar is ‘groen’. En nu ik daar eens over nadenk (op mijn groene bank) kleurt mijn leven inderdaad aardig groen. Onze op-en aanbouw is van een kopergroene steen gemetseld en we hebben geprobeerd ons huis duurzaam en groen te (ver-)bouwen. Door het licht en de ruimte in huis heb ik ineens behoefte aan groene planten op de vensterbank. Groen is ons uitzicht op de mooie Martensingel en straks op onze groene tuin aan de voorkant. Groen ben ik nog altijd als geestelijk verzorger; lerend en onderzoekend. Groen als de zomer ben ik als ik mij vergelijk met de bewoners die ik bezoek en die in de diepe herfst van hun leven zijn.

De schilder Marc Chagall kleurde de gezichten groen van figuren die gelukkig zijn, in hun element zijn, opgaan in het moment. En nu alles zo overdenkend is dat misschien wel de basiskleur van mijn stemming op dit moment. Ik voel me heel erg groen!

Thuis

Morgen is er weer gespreksgroep in het verpleeghuis en deze keer gaat het over ‘thuis’. Heimwee is een veelgehoorde klacht. Het wonen in een verpleeghuis doe je alleen als het thuis echt niet meer gaat. Het is een noodzakelijk kwaad en vaak ‘beter zo’. Maar heimwee is erg. En eenzaam. Hoe maak je van een huis een thuis? Ik zocht naar gedichten die het gevoel van thuis-zijn verbeelden, en ondertussen kwam er een signaal op mijn digitale agenda binnen: “29 augustus, notaris, sleuteloverdracht Dijkstraat”.

Gek. We verlaten ‘de Dijkstraat’. Een plek waar we geleefd hebben, hoogte-en dieptepunten hebben beleefd. Een huis waar mensen graag komen -zo hebben we vaak mogen horen.- en waar ik zelf nog altijd heel graag ben.

Maar de tijd is rijp. De nieuwe bewoners hebben lang moeten wachten. Wij hebben de afgelopen maanden gebruikt om ons nieuwe huis aan de Johan den Haenstraat te renoveren en verbouwen.
Marien werkt er met veel liefde en toewijding aan. Ik heb er vanavond in mijn eentje rondgelopen en voel me bevoorrecht. Een huis dat verhalen ademt van vroeger, maar ook nog een onbeschreven blad is; vol licht en ruimte. We koesteren de oude verhalen en gaan er nieuwe verhalen maken.

Ik hoop dat de mensen morgen in de gespreksgroep op verhaal kunnen komen, en zich verbonden voelen, waardoor ze zich een beetje meer thuis gaan voelen.

Ik heb mijn gedicht voor morgen gevonden.  Het is van Rutger Kopland het heet Onder de appelboom:

Ik kwam thuis, het was

een uur of acht en zeldzaam

zacht voor de tijd van het jaar,

de tuinbank stond klaar

onder de appelboom

ik ging zitten en ik zat

te kijken hoe de buurman

in zijn tuin nog aan het spitten

was, de nacht kwam uit de aarde

een blauwer wordend licht hing

in de appelboom

toen werd het langzaam weer te mooi

om waar te zijn, de dingen

van de dag verdwenen voor de geur

van hooi, er lag weer speelgoed

in het gras en ver weg in het huis

lachten de kinderen in het bad

tot waar ik zat, tot

onder de appelboom

en later hoorde ik de vleugels

van ganzen in de hemel

hoorde ik hoe stil en leeg

het aan het worden was

gelukkig kwam er iemand naast mij

zitten, om precies te zijn jij

was het die naast mij kwam

onder de appelboom, zeldzaam

zacht en dichtbij

voor onze leeftijd.

Regenbogen

Afgelopen zaterdag toonde Gouda zich in al zijn veelkleurigheid en van zijn allerbeste kant. Roze zaterdag -de Nederlandse versie van de Gay Pride Parade- wordt vanaf 1977 gehouden en is het jaarlijks treffen van homo’s, lesbiennes, transgenders en andere seksuele minderheden in steeds weer een andere stad. Doel is een stad een roze impuls te geven. In Gouda ontrolde die impuls zich als een positieve verbroederende golf wat me vervult met trots en optimisme.

De dag begon met een geloofsviering in de Sint Jan. Ik zat in de voorbereidingsgroep en wat is het goed gelukt! Het was een hartverwarmende kerkdienst waar ruim 750 mensen geïnspireerd en ontroerd vandaan kwamen. Hans Bax maakte een prachtige fotoreportage:

Een paar hoogtepunten: Elise Mannah zong het lied Ken je mij van Huub Oosterhuis. Bij het onderdeel: ‘Ik ben’ stonden mensen op in de kerk die in al hun kwetsbaarheid vertelden wie ze waren, gevolgd door ‘t gezamenlijk zingen van True Colors van Cindy Lauper.  Er werden regenboogkaarsen aangestoken, waaronder eentje door Siem (voor alle kinderen in de wereld die in on-vrijheid opgroeien). Er klonken inspirerende woorden van de drie voorgangers uit verschillende kerkelijke tradities. Het slotgebed door pastoor van Klaveren met het Ave Maria. En wat een fantastische bijdrage van Rik ZuZu alias de Droominee. Een paar stukjes uit zijn spoken-word voordracht zijn te mooi om niet te herhalen. Een liefdevol pleidooi voor de kerk van de brokkenpiloten en regenbogen!

DIT IS de veelkleurige kerk van brokkenpiloten

en regenbogen waar ik voor voel

we zijn een STILLE wanORDE, ontregelde boel

we hebben het niet perfect op een rijtje

we falen bij de vleet dat is een voldongen feit

vanuit hemels perspectief zijn we allemaal gelijk

..

we breken grijze kerkmuren af en trekken rond in bonte tabernakels

dansend stappen we met een glimlach over iedere obstakel

we bieden onderdak aan elk apartgezette zonderling

we vinden ware schoonheid in verwondering

en zelfs in verwonde zielen of verscheurde hartenkreten

kunnen we de geschreven brieven van de Geest lezen

laat ze niet die glinsteringen uit je ogen stelen

jouw lichtend licht moet je niet onder kerkstoelen of -banken steken

..

We zijn de kerk van brokkenpiloten en regenbogen

de kerk van grenzeloze liefde, genade en mededogen

 

De hele tekst is de lezen op: (https://www.facebook.com/Droominee/posts/802385086552212 )

 

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren