Flammkuchen

De eerste week van onze vakantie verbleven we in de Elzas, een mooi stukje Frankrijk waar we nooit eerder waren. Een gebied vol bossen en kastelen, waar de steden Duitse namen hebben, en waar de allerbeste Flammkuchen gemaakt worden..

Ik vind het altijd leuk om een boek te lezen dat zich afspeelt in de streek waar ik op bezoek ben. Ik las ‘Jacob besluit lief te hebben’ van de Roemeen Catalin Dorian Florescu. Hoofpersoon Jacob wordt in 1924 in Roemenië geboren als nazaat van een Zwabische familie –de Obertins- die zich in de 18e eeuw in Roemenië vestigen, vanuit- jawel- Elzas Lotharingen!

De belangrijkste verhaallijn gaat over deze Jacob, maar ook wordt kunstig de overgeleverde familiegeschiedenis van de Obertins uit de doeken gedaan. Die geschiedenis start in de 17e eeuw bij Caspar Obertin in de Elzas. Deze jongeman heeft in de Dertigjarige Oorlog gevochten en je leest hoe hij moe en hongerig door de bossen struint en de boerderij zoekt die hij jaren geleden heeft verlaten. Als hij ontdekt dat er andere mensen wonen, vermoordt hij ze, en bezwangert hij de 16e jarige dochter. Dat is de start van de Obertin-clan. Ook de andere mannen die de stamboom bevolken zijn moedige maar wrede mannen die op zoek zijn naar een beter leven, en daarbij letterlijk over lijken gaan.

Wel een beetje een mannenboek’ was mijn eerste reactie toen ik het uit had. Maar nu ik er over nadenk is het meer nog een boek over de menselijke geschiedenis. Iedereen die wat wilde bereiken moest misschien wel meedogenloos zijn. Onze voorouders waren primitievelingen, die hun honger wilden stillen, een stukje grond voor zichzelf wilden en vrouwen nodig hadden voor nageslacht. Pas op de laatste bladzijden doorbreekt Jacob de keten en komt de titel aan bod (in het hele boek komt bedroevend weinig liefde voor..) Hoewel zijn vader hem verloochend heeft, hij steeds opnieuw alles verliest, besluit hij niet te haten maar te vergeven.

Een boeiend boek met voornamelijk hoekige mannen in de hoofdrol, en een einde dat vragen bij me oproept. Bedoelt de auteur dat de mens empathiser is geworden in de loop der tijden? Of is Jacob een voorbeeld dat iedereen de keuze kan maken het anders te gaan doen dan zijn (voor-)ouders?

Een wandeling door de Elzasser bossen leent zich uitstekend voor bespiegelingen over deze vragen. Tot de primitieveling in je besluit een heerlijke flammkuchen naar binnen te schuiven.

1 thought on “Flammkuchen

  1. Hallo Mirjam,
    Leuke foto van een smullende vader en zoon!
    Ik denk niet dat onze voorouders primitievelingen waren. Oorlog doet het slechtste in een mens naar boven komen.
    Dat zien we ook nog steeds in onze tijd.
    Ik heb je advies opgevolgd om Baltische zielen van Jan Brokken aan te schaffen en tijdens onze rondreis door de landen langs de Oostzee te lezen. Brokken weet door middel van persoonlijke verhalen een boeiend beeld neer te zetten van een bewogen geschiedenis van de drie Baltische landen: Litouwen, Letland en Estland. Het is schokkend om te lezen wat de bevolkingsgroepen in deze landen in de afgelopen eeuwen onder verschillende regimes meegemaakt hebben en ook wat sommige nationalisten zelf teweegbrachten, bijvoorbeeld de moord op vele Joden.
    Uit alles blijkt dat de Litouwers, Letten en Esten heel trots zijn op hun verworven onafhankelijkheid. In de drie landen wordt steeds weer verteld over de 600 km lange keten van mensen die begin negentiger jaren werd gevormd als protest tegen de communistische dictatuur. Ik heb nog vage herinneringen aan de televisiebeelden uit die tijd. Gorbatsjov heeft toen nog een vergeefse poging gedaan om de opstand neer te slaan.
    Baltische zielen las ik voornamelijk in de bus. Het was leuk om bijvoorbeeld te lezen over de wijk in Riga in Jugendstil, ontworpen door Michail Eisenstein en de volgende dag door de wijk te lopen. Het boek was voor mij een waardevolle aanvulling. Bedankt voor de tip!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *