Halleluja

De afgelopen weken heb ik mij ondergedompeld in mijn nieuwe baan en ben ik druk geweest met de verzorging van de winterse griep-patiënten hier in huis. Hoewel de eerste ervaringen als geestelijk verzorger heel goed zijn, is Halleluja toch niet de samenvatting van mijn eerste werkweken.

Halleluja is de titel van de verhalenbundel die ik las van de Vlaamse auteur Annelies Verbeke. Een hele roman lezen lukte niet erg met mijn vermoeide hoofd, vandaar deze verhalenbundel. Ze zijn geestig en razend knap geschreven, maar soms wel erg kort en te absurd naar mijn smaak. Een vrouw die bij het ontwaken in een schurftige oude beer is veranderd. Een dochter die haar bejaarde moeder in een verpleeghuis brengt waar een sexy robot zich over haar ontfermt. Of een sportschool medewerkster die verliefd wordt op een rossige Turk die door de anabolen impotent is geworden.. Het eerste verhaal vond ik echter briljant. Het wordt beschreven vanuit het perspectief van een huilbaby die in de toekomst kan kijken (‘hij is nog alwetend’)

En dan overvalt het me weer, het snikken, verheft zich opnieuw een golf vooruitzichten vol verlies. Melktanden, grootouders, huisdieren, vrienden, massa’s sjaals, mutsen, liefjes, mijn haren, mijn vertrouwen, die twee. Ik vind het zo treurig dat wat ik kwijt zal raken weer de overhand krijgt, dat ik al bijna drie maanden oefen maar me niet beter weet te bedwingen. Weer moet ik hen wakker maken, een rover zijn. Samen met mijn gemoed hebben mijn longen zich gevuld en ik zet het al op een brullen, plas mijn luier warm en voel de honger opkomen.

In een interview zegt Verbeke over dit personage: Deze kleine baby ziet het leven als een aaneenschakeling van verlies. Het is ook wel zo, je raakt steeds meer kwijt. Daarnaast maak je ook dingen, zoals kinderen of boeken, er is natuurlijk ook opbouw. Maar die opbouw kost meestal wel wat meer moeite terwijl het verlies er sowieso is.”

Verlieservaringen. Daar kunnen de mensen in het verpleeghuis over meepraten. Het is bepaald geen louter Halleluja in de laatste levensfase. Verlies van geliefden, verlies van gezondheid en autonomie en het verlies aan toekomst. Soms overheerst verdriet in gesprekken over alles wat geweest is en nooit meer terugkomt. Maar ook is er het genieten van het moment.

Fijn dat je er bent.

Ja

Fijn dat u er bent.

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedInEmail this to someone

Één reactie op “Halleluja

  1. Fijn, dat je dit doorgeeft. Ja, we moeten “er zijn”! Hoop dat je heel veel vreugde gaat beleven aan je nieuwe baan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *