Lost Tango

De tango is een schipbreuk in de tijd

Een droevige gedachte

Waarop je dansen kunt

Via Berlin is een muziektheatergezelschap opgericht in 2008 door actrice Dagmar Slagmolen en violiste Rosa Arnold. Ze spelen bijna ieder jaar op Oerol. De eerste voorstelling die ik zag was ‘Mijn naam is Pjotr’ het tweede deel van een drieluik over oorlog, dat startte met het ritmische geluid van naaimachines in het bos. Zo goed. Vanaf dat moment zijn Marien en ik fan en proberen we zoveel mogelijk van hen te zien.

Met hun jubileumvoorstelling ‘Lost Tango’ toeren ze nu langs Nederlandse theaters en gisteren waren ze in Gouda. Een oud cruiseschip waar Papa Tango (Carel Kraayenhof) ooit furore maakte is vergane glorie. Hij is door een hersenbloeding invalide geraakt. Dochter Clara zorgt voor hem en voor haar wonderlijke blinde zusje. Papa probeert krampachtig vast te houden aan de oude glorietijd. In de voorstelling komt Anna, de derde zus. na jaren weer thuis. Ze is nu zakenvrouw in New York en wil Clara -met haar gouden strot- verleiden om haar te volgen, en het schip en de familie te verlaten.

Ik vond het een intense en schitterende voorstelling over verval, loyaliteit, eigenliefde en naastenliefde, natuurlijk versterkt door de weemoedige klanken van de tango. Het was Via Berlin weer op z’n best: met geweldige muzikanten, sublieme teksten en acteurs. En dit keer ook met twee ijzersterke dansers en actrice en zangeres Meral Polat die me helemaal van m’n sokken blies. Ze spelen nog t/m november in theaters.

1 thought on “Lost Tango

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *