Nora en Netflix

We hebben voor het eerst een proefabonnement op Netflix. ‘Binge-watching’ schijnt een risico te zijn. En jawel; Marien en ik hebben drie avonden alle afleveringen van de Scandinavische serie Grenseland gekeken. Knap hoe je binnen no-time in een verhaal over familiebanden en drugshandel wordt gezogen, en na het kijken van 8 afleveringen vol adrenaline maar zonder de clou te snappen (in mijn geval) achterblijft..

Wellicht om mijn lezende zelf trouw te blijven las ik deze week de roman Nora van de Ierse auteur Colm Toibin. Een groter contrast is bijna niet mogelijk; waar Grenseland een wirwar van verhaallijnen en plotwendingen is -maar geen diepgang in de personages- draait het in Nora alleen maar om de karakters en gebeurt er helemaal niks spannends.

Nora is een vrouw van in de 40 die met 4 kinderen achterblijft na het overlijden van haar man. Het speelt zich af eind jaren ’60 in een klein stadje in Ierland tegen de achtergrond van de oplaaiende conflicten in Noord Ierland. Ze moet weer gaan werken, zich zien te verhouden tot haar rouwende en puberende kinderen en tot de goed bedoelde adviezen van haar omgeving. Langzaam maar zeker (her-)vindt ze zichzelf, gaat ze erop uit, en ontdekt ze muziek en zang.

Nora is geen makkelijke vrouw; enerzijds is ze introvert en bot, anderzijds kent ze een impulsieve en eigenzinnige kant. Ik kan niet zeggen dat ik haar aardig vindt en het verhaal is eigenlijk best saai, maar toch heb ik het met plezier uitgelezen. Het gaat over echte mensen met hun twijfels, gedachten en ergernissen. Het gaat over het echte leven. Hans Bouman schrijft in de Volkskrant: Nora is een roman over een personage dat fascineert zonder per se sympathie te wekken. Dat kunnen alleen echt begaafde schrijvers.

Of Netflix een blijvertje is weet ik niet. Lezen blijf ik sowieso.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *