Oehoe

Tussen alle coronanieuws vond ik dit filmpje een verademing. Drie kuikens van de grootste uil van Europa, de Oehoe, zijn uit hun ei gekropen in een plantenbak op het balkon van de Limburgse Jos Baart.

Heerlijk om je te laven aan vrolijk nieuws, aan lichtheid en schoonheid. Behoefte aan inspiratie heb ik. Daarom reden Marien en ik woensdag naar de Achterhoek voor een eerste museumbezoek in weken. In museum More was een tentoonstelling van Jan Mankes, die 100 jaar geleden overleed.

De jonge schilder Jan Mankes had tuberculose en was veel aan huis gebonden. Daardoor schilderde hij vaak dingen dichtbij huis: een vaasje met judaspenning, zijn vrouw, een laantje met bomen, een geitje. Door zijn ogen krijgen al die ‘gewone’ dingen iets betoverends.

Charlotte Caspers (van het Geheim van de Meester) schrijft:

‘Het werk van Jan Mankes trekt steeds opnieuw mijn aandacht, direct of vanuit een ooghoek. Terwijl het juist zo ‘stil’ is. Zijn schilderijen lijken te zeggen: het hoeft niet. Je kunt doorlopen, maar als je even stopt en de tijd neemt te kijken, dan kan ik je iets moois laten zien’.

En mooi is het. In 1913 schilderde hij deze ‘Grote uil op scherm’. ‘Als een boodschapper uit de sprookjeswereld is dit dier‘ schreef Mankes in een brief aan zijn vriend. De betovering die Mankes heeft ervaren bij het observeren en schilderen van de uil is voelbaar als je naar het schilderij kijkt.

Ik denk dat Jos Baart het daar wel mee eens kan zijn.

3 gedachten over “Oehoe

  1. Ik word hier weer heel blij van. Wat een mooie blik naar buiten en een verbindende blik, naar de uil binnen in een museum.

  2. Wat bijzonder! En wat geniet de “gastheer” ervan. Ik trouwens ook.

  3. Hallo Mirjam,
    Mooi bij elkaar gebracht: de vertedering die uit het verhaal van Jos Baart spreekt en de betovering van Jan Mankes.
    Leuke foto van jullie beiden trouwens!
    Hartelijke groet,
    Kees

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *