Schitterende Ruïnes

onze trouwkaart geschilderd door Leonie

Een troost blijft:

Er is in ieder woord een woord,

Dat tot het onuitspreekbare behoort;

Er is in ieder deel een deel

Van het ondeelbare geheel,

Gelijk in elke kus, hoe kort,

Het hele leven meegegeven wordt.

Deze woorden stonden op onze trouwkaart in 2008. Het komt uit de novelle Drie Rode Rozen van Abel Herzberg. Het hele gedicht heet ‘Alles is fragment’. Ik weet nog dat het diepe indruk op me maakte toen ik het las. Het schrijft over  ‘het grote Mysterie van het Leven’. Soms ervaar je even iets van dat geheim, het hele leven in een fragment gevangen. Het is een ervaring die je niet van te voren kunt plannen of organiseren, soms overkomt het je.

Dit gedicht kwam weer bij mij op toen ik het boek ‘Schitterende Ruïnes’ van Jess Walter uit had. Ik griste deze roman op het laatste moment mee bij de boekhandel omdat ik Cinque Terre op de voorkant herkende. Marien en ik waren in 2006 aan de Ligurische kust en we maakten de prachtige wandeling tussen de vijf plaatsjes. De kleuren, de geuren (van citroenen die langs de route verkocht werden) staan me nog helder voor de geest.

Deze roman speelt zich af in datzelfde Cinque Terre in 1962, waar de twee hoofdpersonen -een Italiaanse jongeman en een Amerikaanse actrice- zo’n moment-in-time beleven. Vervolgens neemt de auteur je mee naar verschillende plekken, decennia en levenslopen om ze uiteindelijk in het ontroerende slothoofdstuk samen te brengen.
De titel ‘Schitterende ruïnes’ is gebaseerd op een uitspraak uit vier lange interviews met acteur Richard Burton uit 1980 (Burton speelt ook een rol in de roman). De interviewer schreef: “Burton was met vierenvijftig jaar al een schitterende ruine, en was ongekend charismatisch”.

Schitterende ruïnes als een verwijzing naar de sporen die het leven achterlaat. Op alle denkbare manieren. Het boek speelt met de gedachte die we allemaal weleens hebben. Als het allemaal anders was gelopen; als ik andere keuzes zou hebben gemaakt, als ik met die liefde verder zou zijn gegaan, hoe zou mijn leven dan zijn geweest? Het gaat over keuzes en verantwoordeljkheid, over roem en spijt, over vergankelijkheid en schoonheid, over alles wat voorbij gaat en dat wat blijft. Het is een prachtig boek.

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedInEmail this to someone

Één reactie op “Schitterende Ruïnes

  1. ik moest denken aan het lied van Bram Vermeulen: “Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde…”.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *