Thuis

Morgen is er weer gespreksgroep in het verpleeghuis en deze keer gaat het over ‘thuis’. Heimwee is een veelgehoorde klacht. Het wonen in een verpleeghuis doe je alleen als het thuis echt niet meer gaat. Het is een noodzakelijk kwaad en vaak ‘beter zo’. Maar heimwee is erg. En eenzaam. Hoe maak je van een huis een thuis? Ik zocht naar gedichten die het gevoel van thuis-zijn verbeelden, en ondertussen kwam er een signaal op mijn digitale agenda binnen: “29 augustus, notaris, sleuteloverdracht Dijkstraat”.

Gek. We verlaten ‘de Dijkstraat’. Een plek waar we geleefd hebben, hoogte-en dieptepunten hebben beleefd. Een huis waar mensen graag komen -zo hebben we vaak mogen horen.- en waar ik zelf nog altijd heel graag ben.

Maar de tijd is rijp. De nieuwe bewoners hebben lang moeten wachten. Wij hebben de afgelopen maanden gebruikt om ons nieuwe huis aan de Johan den Haenstraat te renoveren en verbouwen.
Marien werkt er met veel liefde en toewijding aan. Ik heb er vanavond in mijn eentje rondgelopen en voel me bevoorrecht. Een huis dat verhalen ademt van vroeger, maar ook nog een onbeschreven blad is; vol licht en ruimte. We koesteren de oude verhalen en gaan er nieuwe verhalen maken.

Ik hoop dat de mensen morgen in de gespreksgroep op verhaal kunnen komen, en zich verbonden voelen, waardoor ze zich een beetje meer thuis gaan voelen.

Ik heb mijn gedicht voor morgen gevonden.  Het is van Rutger Kopland het heet Onder de appelboom:

Ik kwam thuis, het was

een uur of acht en zeldzaam

zacht voor de tijd van het jaar,

de tuinbank stond klaar

onder de appelboom

ik ging zitten en ik zat

te kijken hoe de buurman

in zijn tuin nog aan het spitten

was, de nacht kwam uit de aarde

een blauwer wordend licht hing

in de appelboom

toen werd het langzaam weer te mooi

om waar te zijn, de dingen

van de dag verdwenen voor de geur

van hooi, er lag weer speelgoed

in het gras en ver weg in het huis

lachten de kinderen in het bad

tot waar ik zat, tot

onder de appelboom

en later hoorde ik de vleugels

van ganzen in de hemel

hoorde ik hoe stil en leeg

het aan het worden was

gelukkig kwam er iemand naast mij

zitten, om precies te zijn jij

was het die naast mij kwam

onder de appelboom, zeldzaam

zacht en dichtbij

voor onze leeftijd.

Één reactie op “Thuis

  1. Dat is het huwelijksgedicht van mijn zus Marion die gisteren 70 jaar geworden zouu zijn…En ook ik ga mijn vertrouwde thuis verlaten en een restje thuis in Grolloo opbouwen.
    Ik dank je voor dit stukje schrijven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *