Van de schoonheid en de troost

Gisteravond organiseerden we weer voor het eerst sinds de crisis een zinzoekersavond met als thema ‘Van de schoonheid en de troost’. Geïnspireerd door het televisieprogramma dat journalist Wim Keyzer 20 jaar geleden voor de VPRO maakte waarin hij een aantal wetenschappers, kunstenaars en filosofen de volgende vraag voorlegde:

“Vertel me wat dit leven de moeite waard maakt. Waarin vinden we schoonheid, en is er over die schoonheid ook nog iets te beweren? Waarom lijken we zoveel meer te weten over onze frustraties? Waardoor worden we getroost?”

Het werd een mooie avond, startend in de tuin en eindigend aan de keukentafel met onweer en stromende regen. We spraken over de schoonheid van slakken, over bibliotheken, over leegte, en de troost van de onverschilligheid. We eindigden met dit gedicht van Wim Brands:

In de eerste nacht nadat ik had
gehoord dat je ziek was
schrok ik wakker.

Het waaide buiten. Het waait, zei
jij, die nog geen oog dicht had
gedaan, en je glimlachte.

Ik begreep het pas later.

Wat er ook is, het zal de natuur
een zorg zijn.

Het waait, het waaide – buiten klonk
de troost van de onverschilligheid.

Vanmorgen was het onweer voorbij, de lucht was geklaard. Siem ging de vissen in ons nieuwe watertje voeren. Hij werd verrast door een verbluffende drijvende schoonheid.

2 gedachten over “Van de schoonheid en de troost

  1. Mooi deze foto!
    Ik heb in deze fase van mijn leven dit soort momenten met mijn kleinzoon (sinds 12 april 2 jaar).Ik vind het zo heerlijk om mee te gaan in zijn verwondering!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *