Wildernis

Gisteren zag ik ‘Ons Wereldrijk’ een voorstelling van de Rotterdamse groep Hotel Modern. Grote maquettes op de toneelvloer beeldden de Indonesische archipel uit met rijstvelden, oerwouden, schepen en dorpjes bevolkt door honderden kleine figuurtjes. Het verhaal speelt zich af in de 17e eeuw en vertelt de geschiedenis van de kolonisatie door de Nederlanders in Indië.

De acteurs bespelen de poppetjes die ze tegelijkertijd filmen met mini-camera’s. Als toeschouwer kom je ogen tekort: je ziet de beelden op het scherm, de acteurs in actie en de geluidsman die –zoals in een hoorspel- alle geluiden en muziek maakt. De gruwelijke geschiedenis vol bloedvergieten en verkrachting kwam bij mij binnen, juist omdat je naar een poppenspel kijkt dat met ontroerende precisie wordt uitgevoerd. Alsof het ernstig kinderspel is.

Na afloop mochten we de maquettes van dichtbij bekijken. Met name de poppetjes vond ik intrigerend. Naïeve figuurtjes van 8 cm hoog: de Nederlanders met bleke hondenhoofdjes alsof ze gigantische neuzen hebben en de inheemse koningen met vogelkoppen. Half mens half dier.  Een beetje griezelig ook.

Ze deden me denken aan de verhalen en personages van de Kift, de Noord Hollandse band waar we bijna alle platen van hebben. Hun liedteksten zijn geïnspireerd op poëzie/teksten uit de wereldliteratuur.  Recent nummer is: Wildernis.

Er zit een wolf in mij

Puntige tanden om te scheuren

Een rode tong voor rauw vlees

En het hete likken van bloed

Ik hou deze wolf want de wildernis gaf hem aan mij

En de wildernis laat niks los

De Kift heeft iets rauws. Hun muziek is melancholiek geestig en absurd, en er worden verhalen verteld. En dat herkende ik bij Hotel Modern. Het was een inspirerende avond. En net als bij de Kift: je moet het live gaan zien!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *